empiryczny

W Polsce pojawiła się książka Mike Davisa ‘Planeta slumsów’. Obecnie w miastach mieszka 3,2 mld ludzi i jest to więcej, niż wynosiła liczba ludności na całym świecie czasie, kiedy John F. Kennedy zasiadał na prezydenckim fotelu.

Błyskawicznie rozprzestrzeniające się megamiasta zamieszkują miliony, czy już nawet dziesiątki milionów ludzi. Wraz z upadkiem ery przemysłowej i wdrożeniem dyktowanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy programów dostosowania strukturalnego w krajach Trzeciego Świata, makabrycznie wzrosła w nich liczba osób niedostosowanych funkcjonalnie.

Mike Davis zasypuje czytelnika setkami faktów z Azji, Afryki oraz Ameryki Południowej. Przeludnienie, choroby, szerząca się przestępczość to tylko hasła, które kryją prawdziwe tajemnice eksplodujących metropolii – slumsów. Przerażające fakty o manipulowaniu rynkiem nieruchomości, zanieczyszczeniu środowiska, czy handlem ludźmi opisane zostały w przeddzień wybuchu światowej recesji, która pogłębia i przyspiesza proces destrukcji organizmu miejskiego.

Przerażające w pogłębianiu miejskiego kryzysu są programy pomocowe, jak chociażby sponsorowany przez Wielką Brytanię projekt Indore, nagrodzony na konferencji Habitat II w Stambule w 1996 roku. Zamiast bieżącej wody i sprawnej kanalizacji, slumsy otrzymały infrastrukturę zapchanych kanałów ściekowych, malarię i cholerę.

Rozrost miejskiej biedoty zmusił amerykańskich taktyków do specjalistycznego planowania operacji wojskowych w terenach zurbanizowanych. Teoria boju asymetrycznego prowadzonego w morzu ludzkiej nędzy była wynikiem m.in. klęski Rangersów w 1993 w walkach z milicją slumsową w Mogadiszu.

Pentagon tworzy doktrynę bezterminowej wojny światowej o niskim natężeniu prowadzonej z mieszkańcami światowych slumsów. Po dziś dzień w jednym największych slumsów świata Madinat as-Sadr nastolatkowie z Armii Mahdiego lżą stacjonujące nieopodal amerykańskie wojska, prowokacyjnie nazywając główny bulwar slumsu Ulicą Wietnamską.