empiryczny

Ryszard Sennett odkrył, że krata - grid, miasto złożone z ulic przecinających się pod kątem prostym, z podłużnych i poprzecznych serii bloków o identycznym kształcie i rozmiarach - najlepiej wyrażała marzenie urbanistów o mieście, jako środowisku jednorodnym, bezosobowym, wyciszonym emocjonalnie i naturalnym. Krata zastępuje wyraziste i wyróżniające się, szczelnie wypełnione sensem i sens narzucające obiekty miejskie anonimowymi skrzyżowaniami i bokami identycznych kwadratów. Sennet chyba nawet pisze o tym, że to kompletna bzdura – że miasto nie jest tworem jednorodnym, itd.

Zygmunt Bauman przypomina odkrycie Sennetta w swoim szkicu o nas i nieznajomych, czyli obcych w postmodernistycznym mieście, a Neill Blomkamp w Dystrykt 9 umieścił milion Obcych w geometrycznie jednorodnym slumsie w Johannesburgu. Grid jest przestrzenią poprawną i hierarchiczną. Bezwzględni Nigeryjczycy utrzymują porządek międzygatunkowy – handlują z Obcymi bronią, żywnością i sexem. Obcy na ulicy miasta w eseju Baumna, czy Obcy z kosmosu – reakcje ludzi są jednakowe.

Milion Obcych w Johannesburgu nie wywraca rzeczywistości. Mike Davis ocenia liczbę mieszkańców slumsów w Chinach na ponad 193 miliony, w Brazylii na ponad 51 milionów, a w Nigerii ponad 41 milionów.

Ludzie to zresztą oddzielna bajka. Mizeria ludzkiego gatunku w Dystrykt 9 sięga perfidnie wyrafinowanego smaku. Strzegący porządku urzędnicy i wojskowi z MNU przypominają karykaturalne postaci z Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (S. Kubrick). Ot, cała prawda o New World Order, który właśnie przeżywa ogromny kryzys – a filmowe MNU nawet nie stosuje teorii boju asymetrycznego, opracowanej przez Pentagon na potrzeby wojny w slumsach.

Jeśli kryzys jest czasem przełomu w myśleniu i samopoczuciu społeczeństwa, to niech sobie będzie, niech trwa. W innych czasach Dystrykt 9 by nie powstał.